Binnenpretje

Stiekem, moest ze toch een beetje lachen. Niet dat het niet fijn was, heerlijk zelfs. Maar als ze er aan dacht wat hij allemaal oplikte.. Ze kon het niet laten. Duwde zijn hoofd weg, lachte en drukte een kus op die mooie mond.
Van binnen begon het gewoon te kriebelen en te gniffelen.
Nee, ze was het nog niet kwijt.
Zou het lekker zijn?
Glycerine, propylene, acrylates/alkyl arcrylate crosspolymer.Slakkenslijm, alcohol Fragance, myristyl, dimethicone, tocopheryl acetate, taurine, maris sal, parfum. Camillia sinensis leaf extract, aroma, citronellol, citral, phenoxyethanol. Helix aspersa Müller extract. Decyl oleate, dimethicone, sodium lactate, butylphenyl, cinnamyl, hexyl cinnamal, citral, parraffinum liquidum. alcohol, glycerine, propylene, acrylates/alkyl arcrylate crosspolymer. Fragance, myristyl, dimethicone, tocopheryl acetate, taurine, maris sal, parfum. Camillia sinensis leaf extract, aroma, citronellol, citral, phenoxyethanol. Helix aspersa Müller extract. Decyl oleate, dimethicone, sodium lactate, butylphenyl, cinnamyl, hexyl cinnamal, citral, parraffinum liquidum. butylphenyl, cinnamyl, hexyl cinnamal, citral, parraffinum liquidum. alcohol, glycerine, propylene, acrylates/alkyl arcrylate propylene, acrylates/alkyl arcrylate crosspolymer dimethicone, sodium lactate, butylphenyl, cinnamyl, hexyl cinnamal, citral, parraffinum liquidum. alcohol, glycerine, propylene, acrylates/alkyl arcrylate crosspolymer. Fragance, myristyl, dimethicone.....

.....

Witte schoenen in de nacht.

Ze spreid haar armen naar de lucht om vrij te zijn. Opgetild en weggedragen door de wind, naar de eeuwigheid. Ziet ze twee zwaluwen dansen in hun vlucht. Om elkaar, met elkaar vliegen ze door de vrijheid van de lucht.
En de eenzaamheid bekroop haar twijfelend bestaan.

“Mamma? Waarom doet het zo’n pijn? Kan niet altijd alles fijn zijn?”

Ze sluit haar ogen en houd hem vast. “Kijk dan!” schreeuwt ze. Spreid je vleugels
en laat los!
“Prinsessen zijn niet altijd mooi, hè mamma?”
“De nacht is zo donker als de sterren weg zijn, schat.”
En toch vind ik dat mooi..

Ze loopt verder. Stap bij stap. Witte schoenen in de nacht. Vliegen vogels ’s nachts niet, maar willen ze warm bij elkaar zijn.
Laten we er niet meer van maken dan dat het is. “Het blijft niks”
“Jammer dan..” zuchtte ze, draaide om. Hij ging heen. Was ze weer alleen.
Dacht ze altijd dat zij zou rennen. Maar deze keer..

“Mamma?” ze draaide om, sloot opnieuw haar ogen. Luisterend naar de wind die altijd het zelfde liedje zong.

“Laten we niet meer zeggen dan dat er te zeggen valt.”
“Er valt niet veel te zeggen.”
“Het is voorbij..”
Ze spreid haar vleugels naar de eeuwigheid.
“Geef het dan niet op, het is zo mooi je verdriet te delen schat!”
“Mamma, ik wil het niet vertellen, snap je dat?”

Snap je dat ik alleen moet zijn. Men eigen pijn, mijn eigen liefde.
“Als niemand delen wil.” Hij zuchtte, ze blijft zo afwezig stil.

“Het wordt niks”
En toch tegen alle wetten in kan je vliegen als je wil.
“Zo heb je leren lopen schat. Vallen, opstaan, wist je dat?”
“Mamma? Ik kan niet slapen ’s nachts”
Ze draait zich om. Woelt om haar heen. Buiten, dichtbij zijn ze samen alleen.
Luistert ze naar de liedjes die vertellen wat ze voelt. Elke keer wat anders maar past zo als het is bedoelt.

Zij vlucht niet meer.
Hij wacht af.
Zou het niet zo mooi zijn als het kon. Dat het verdriet niet samen spon. Opnieuw beginnen. Twijfelt ze altijd weer. En als hij blijft spelen, weet niemand het meer.
“Ik weet niet meer wat ik met je aan moet..”
Een antwoord blijft uit..
Klinkt een echo, weer dat zelfde gevoel. De gelukzaligheid, de pijn die het met zich meebrengt.

“Mamma? Kan het niet fijn zijn zonder pijn?”
“Je kan niet lachen zonder verdriet, want dan ken je dat toch niet?”
“Welterusten dan”
“Bedankt mijn schat”
“Slaap lekker …..”