Ik sta in een
ruimte, ruim, groot en toch knus. Mij leeg aankijkend met een kalmte die ik
niet ken. Het zet me toe te denken, de hele wereld afgesloten, achter mij laten
en even te kijken in mijzelf. Alles in de ruimte kan ik zelf maken, bedenken.
Er is een bank een stoel een kast. Een grote eiken houten kast met een
makkelijke strakke indeling. In elk deurtje zit een koperen sleutel. Makkelijk
en geen tierelantijntjes. Zo’n kast waar veel in kan, efficiënt maar mooi. Zo
een die ik later ook wel wil hebben maar hier in deze zwevende kalme ruimte
veel beter tot zijn recht komt en afsteekt tegen de roze, luchtige omgeving. Het
trekt mijn aandacht, leidt mij af van het denken. Wat zal er in zitten? Wie zal
er wat in hebben gedaan? Wie is er hier voor mij geweest?
Ik begin te
twijfelen en raak weer ik de war.
De angst slaat
toe en de veilige roze wolk waar ik op zat, verdampt waar ik bij sta. Ik moet
niet luisteren naar de wereld om me heen. Ik moet luisteren naar mezelf. Wat ik
hier binnenin mijzelf voel. Maar de zelfde mist die mijn ogen troebel laat
zien, verhult ook mijn hart. Zonder mijn verstand weet ik niet waar ik blijven
moet. Een kast deur gaat open en ik schuif mijn gevoelens zo ver mogelijk naar
achter. Sla het deurtje met net te veel ergernis dicht en draai de sleutel om.
Zo! Opgeruimd.
Toch, laat ik de sleutel zitten op zijn plek. Ik berg het niet op, neem hem
niet mee maar laat hem eenzaam achter om te wachten tot er iemand langs komt en
uit nieuwsgierigheid hem omdraait. De golf aan emoties die er dan uit het
kleine kastje zullen stromen, zal immens zijn. Overweldigend en de persoon in
kwestie zal net zo hard weg rennen van mijn gevoelens als ik doe.
De Kalmte is van mij. Die creëer ik zelf. Soms.. Toch?
Oké, niet zo’n
goed plan. Al halverwege de Kalmte draai ik mij om en open de deur met een klik
en pak met tegenzin mijn gevoelens weer op. Wat moet ik ermee? Het kastje
staart mij leeg aan alsof het zeggen wil dat hij het ook niet weet. ‘ik ben
maar een kastje’ De waarheid. Hard, leeg en stil. Soms zou ik willen dat mijn
gedachten en gevoel net zo afgetekend konden zijn als de realiteit, het kastje.
Vier hoeken, vier rechte lijnen, de deur, de mechaniek, het werkt en meer is er
niet. Of toch.. dat betwijfel ik ook wel eens..
De ruimte reist
weer op om mij heen en de kast vervaagd. Dat plan is van de baan. Ik zal verder
moeten gaan, ik met mijn gevoelens, mijn gedachten, mijn eeuwige onzekerheid en
de Twijfel. Hij begroette mij, met een zwijgende glimlach en zijn hand
opgestoken kwam de Twijfel door de open deur mijn Kalmte in. De Twijfel is een
geniepig mannetje, uit zijn ogen komt een blik alsof hij het weet. Hij weet
het. Maar zal het nooit zeggen. Want de Twijfel spreekt niet, nee de Twijfel
spreekt niet maar laat je altijd in het midden. Dat is zijn vloek. Zij aan zij
heb ik rond gedwaald. Tot de Sociale Druk mij verplichte uit mijn droom te
komen. Want zo gauw de Sociale Druk erbij komt staan, zie je de angst in de
ogen van de Twijfel. Hij weet het, hij weet de keuze die je maken moet maar
spreken kan hij niet. De Twijfel druipt af, de Sociale Druk viert zijn zegen en
het Lot beslist.
Beslist het Lot?
Of was het mijn eigen keuze? Als een zwaar vlies, drukt ze op mijn schouders.
Vergezelt mij dag en nacht en gooit regelmatig mijn plannen in de war. Ik probeer
het Lot van me af te slaan maar ze laat me niet zomaar gaan. Het Lot spreekt
wel maar nooit de waarheid. Het Lot laat mij altijd gissen naar de situatie.
Was het zo bedoeld of heb ik het zelf gedaan? Ze brengt de keuzes in mijn leven
en neemt ze weg. Als een ongeduldig, onbesloten kracht, vliegt ze alle kanten
uit, maar ze blijft bij mij. Haalt de Twijfel soms terug en verdringt hem weer.
Een mooi stel samen maar de Kalmte vinden ze niet.
