Mijn veilig ingekapselde wereldje sloot met een enorme glazen bol de spanning af. Geen geluid. Geen druk. Geen jaloezie. Alleen kristal, in een perfecte vorm gegoten, zonder scherpe randjes of hoeken. De zon verwarmde mijn omgeving en jouw zachte armen maakte het comfortabel om zonder enig gevoel van ontevredenheid te kunnen leven.

Tot het me bekroop. Ergens was een lek en als de doos van Pandora stroomde de ongewenste gevoelens binnen in mijn hoofd. Hoe het ontstaan was, wist ik niet. Maar de uitdaging, de verwarring, de schaamte en vooral de drank namen de leiding over. Het kleine scheurtje lokte mijn aandacht en volledig overgegeven aan de al oude bekende gevoelens, bukte ik, ging zitten op mijn knieën zodat mijn hoofd bij de scheur kon en snoof door het minieme gaatje de buitenwereld op. Dat jij het was geweest die mijn idealistische wereld had verstoord, realiseerde ik me nog niet.

Na een dag was ik verzadigd. Met voorzichtigheid, om mijn handen niet open te scheuren aan het glas, probeerde ik het at wat groter te krijgen. Het gaf niet mee maar met een zachte tik van mijn voet tegen het zwakke stukje aan, brokkelde er net wat meer af...