Dan heb je weer wat om over te schrijven
Maar ach..
Dat wisten we toch al lang?

Onbewust
of al veel te bewust
Zo'n gevoel wat je uit je tenen trekt
Naar boven spoelt
en onderweg
alles bevoelt

Alles even raakt
het beste en het slechtste
Dat uiteindelijk als een wervelwind door je gedachten raast.

De orde en rede verlaat

Tot een warme gloed mijn ogen sluit en het enige in de wereld op mijn lippen voel
Alles om je heen de afgrond stort
en niks beleeft
als dat enige gevoel

Tot het lukt
je uiteindelijk weer terug te pakken
en vliegensvlug je lichaam voelt
het einde tot begin
en je de grond weer raakt

Dat je voeten voelen waar je staat

Nog even dicht je ogen knijpt
Anders ben je dat gevoel weer kwijt