dat ik nog hoop had
Op die dag, dat ik
vanuit mijn ivoren toren
de wereld over zag
De zon aan mijn voeten lag
en reikte tot de horizon vergat
Op die dag,
besloot ik dat jij het was
En als van puzzel stukjes gemaakt
stortte de toren in elkaar
Van schrik van het donderend geluid
stormde het stof alle kanten uit
Tot de witte as was nedergedaald
De rommel als brokstukken achterlaat
Kon ik mij plots
niet meer herinnerde
Hoe het was
dat ik daar boven in die toren zat
en besloot
Dat jij het was
