De Twijfel

Ik sta in een ruimte, ruim, groot en toch knus. Mij leeg aankijkend met een kalmte die ik niet ken. Het zet me toe te denken, de hele wereld afgesloten, achter mij laten en even te kijken in mijzelf. Alles in de ruimte kan ik zelf maken, bedenken. Er is een bank een stoel een kast. Een grote eiken houten kast met een makkelijke strakke indeling. In elk deurtje zit een koperen sleutel. Makkelijk en geen tierelantijntjes. Zo’n kast waar veel in kan, efficiënt maar mooi. Zo een die ik later ook wel wil hebben maar hier in deze zwevende kalme ruimte veel beter tot zijn recht komt en afsteekt tegen de roze, luchtige omgeving. Het trekt mijn aandacht, leidt mij af van het denken. Wat zal er in zitten? Wie zal er wat in hebben gedaan? Wie is er hier voor mij geweest?

Ik begin te twijfelen en raak weer ik de war.

De angst slaat toe en de veilige roze wolk waar ik op zat, verdampt waar ik bij sta. Ik moet niet luisteren naar de wereld om me heen. Ik moet luisteren naar mezelf. Wat ik hier binnenin mijzelf voel. Maar de zelfde mist die mijn ogen troebel laat zien, verhult ook mijn hart. Zonder mijn verstand weet ik niet waar ik blijven moet. Een kast deur gaat open en ik schuif mijn gevoelens zo ver mogelijk naar achter. Sla het deurtje met net te veel ergernis dicht en draai de sleutel om. Zo! Opgeruimd.
Toch, laat ik de sleutel zitten op zijn plek. Ik berg het niet op, neem hem niet mee maar laat hem eenzaam achter om te wachten tot er iemand langs komt en uit nieuwsgierigheid hem omdraait. De golf aan emoties die er dan uit het kleine kastje zullen stromen, zal immens zijn. Overweldigend en de persoon in kwestie zal net zo hard weg rennen van mijn gevoelens als ik doe.
De Kalmte is van mij. Die creëer ik zelf. Soms.. Toch?

Oké, niet zo’n goed plan. Al halverwege de Kalmte draai ik mij om en open de deur met een klik en pak met tegenzin mijn gevoelens weer op. Wat moet ik ermee? Het kastje staart mij leeg aan alsof het zeggen wil dat hij het ook niet weet. ‘ik ben maar een kastje’ De waarheid. Hard, leeg en stil. Soms zou ik willen dat mijn gedachten en gevoel net zo afgetekend konden zijn als de realiteit, het kastje. Vier hoeken, vier rechte lijnen, de deur, de mechaniek, het werkt en meer is er niet. Of toch.. dat betwijfel ik ook wel eens..

De ruimte reist weer op om mij heen en de kast vervaagd. Dat plan is van de baan. Ik zal verder moeten gaan, ik met mijn gevoelens, mijn gedachten, mijn eeuwige onzekerheid en de Twijfel. Hij begroette mij, met een zwijgende glimlach en zijn hand opgestoken kwam de Twijfel door de open deur mijn Kalmte in. De Twijfel is een geniepig mannetje, uit zijn ogen komt een blik alsof hij het weet. Hij weet het. Maar zal het nooit zeggen. Want de Twijfel spreekt niet, nee de Twijfel spreekt niet maar laat je altijd in het midden. Dat is zijn vloek. Zij aan zij heb ik rond gedwaald. Tot de Sociale Druk mij verplichte uit mijn droom te komen. Want zo gauw de Sociale Druk erbij komt staan, zie je de angst in de ogen van de Twijfel. Hij weet het, hij weet de keuze die je maken moet maar spreken kan hij niet. De Twijfel druipt af, de Sociale Druk viert zijn zegen en het Lot beslist.

Beslist het Lot? Of was het mijn eigen keuze? Als een zwaar vlies, drukt ze op mijn schouders. Vergezelt mij dag en nacht en gooit regelmatig mijn plannen in de war. Ik probeer het Lot van me af te slaan maar ze laat me niet zomaar gaan. Het Lot spreekt wel maar nooit de waarheid. Het Lot laat mij altijd gissen naar de situatie. Was het zo bedoeld of heb ik het zelf gedaan? Ze brengt de keuzes in mijn leven en neemt ze weg. Als een ongeduldig, onbesloten kracht, vliegt ze alle kanten uit, maar ze blijft bij mij. Haalt de Twijfel soms terug en verdringt hem weer. Een mooi stel samen maar de Kalmte vinden ze niet.