Als ik een badkuip zie,
dan denk ik aan jouw zachte, door water verrimpelde handen, die van mijn voeten, over mijn benen, langs mijn dijen, over mijn buik, totdat jij niet meer verder reiken kan, strelen.
Dan schiet er een steek door mijn Leegte,
net zoals de badkuip is.
Zet de kraan aan en spoel met het warme water het gemis weg.
Maar net zoals je het vuil nooit helemaal onder je nagels uit kan krijgen, zonder uren in de herinnering door te brengen,
blijf ik het beeld steeds weer zien.
Ongeduldig
Want over twee dagen ben ik weer vies en wacht de badkuip daar op mij.
Zet de kraan weer uit
kijk naar het oppervlakkige water
en ben alleen.
